
کــــه آدم نمــــی توانــــد از دوســـتـــ داشتــــن هایـــش بـــگـــوید..!
وقـــتهــــایی کـــه بـــاید شمــــردن بـــلد باشـــد...!
کـــه بـــه دو بـــودن دیـــگران احتــــرام بگـــذارد...!
کـــه یـــکـــ بـــودن خـــودش را بـــپذیــرد...!
و خـــــبــــ...!
همــــین وقـــتهاســــت لابــــد...!
کــــه آدمهــــا وقــــت خـــداحافـــظی...!
بـــه جــای هـــمه ی آن چیـــزهایــــی کـــه نمی توانـــند...!
و نبـــاید بگـــویند....!
بــه جـــای همـــه ی آن ...!
دوستـــت دارم هـــای پنهـــان...!
می گـــویند "خیلـــــی مواظـــب خـــودت بـــاش"
و ایـــن خیـــلی را تکـــرار میکنـــند...!
به انـــدازهی دوســـت داشـــتنهایـــشان....!
برچسب:
نویسنده: آناهیتا حسینیپور